Archief

Het archief uit 2006

Het archief uit 2007

Het archief uit 2008

Het archief uit 2009

Het archief uit 2010

Het Archief.

Verslag NK 7 Mei 2006

Hallo Allemaal,

Graag wil ik iedereen laten weten wat ik 7 mei allemaal heb beleefd, want dat was wel heel bijzonder.

Het begon allemaal al om 6 uur in de ochtend. Ontzettend vroeg! In de binnenstal werd het licht aangedaan en met dicht geknepen ogen stonden de paarden daar te kijken wat er ging gebeuren. 3 Meiden kwamen al kwetterend de stal in (kan dat gauw met een paar meiden), duidelijk geen last van een ochtendhumeur. Meteen gingen ze op zoek naar de voerwagen, waar ik persoonlijk nooit zo'n problemen mee heb als die langs komt en ik er nog wat uit krijg ook. En jawel ik kreeg ook, tot mijn verbazing als eerste? Vreemd. Una, Noran en Padoek die ook bij mij op de rij staan kregen ook direct. Later begreep ik dat Francina, Kentley, Rescue en Kubayli ook voor de rest al voer hadden gekregen. Uiteraard kreeg de rest ook de maaltijd later. Vreemde volgorde hoor. Niet veel later kwam er nog zo'n vrouwmens de stal ingelopen, uiteraard al pratend (wat is dat toch met die vrouwmensen) met de mededeling "de wagen is er en de chauffeur zit al aan al de koffie". Hier constateerde ik lichte opschudding, want het bleek nogal vroeg te zijn. Kwart over 6 op precies te zijn. Het zal mij allemaal worst zijn, ik had bix en dat vond ik veel belangrijker.

Maar amper de laatste brokken weggewerkt te hebben kreeg ik al een halster om en werd ik meegenomen naar de poetsplaatsen. Daar kwam ik de anderen ook tegen, allemaal nog een beetje DUF. Wel erg nieuwsgierig wat we nu toch gingen doen op dit vroege tijdstip. Dan moet je weten dat het gisteravond laat is geworden, want ná sluitingstijd zijn we helemaal opgetut. Dus het was pas 9 uur dat we konden gaan slapen. Op de poetsplaats kregen we hele gekke grote sokken aan, die tot over onze knieën zaten. Daar ga je gek van lopen ... ... ... ... ....

Daarna mochten we door de deur aan de voorkant naar buiten, ook weer anders dan anders. Staat me daar toch een heeeeele grote auto, met een grote plank die uit de achterkant op de grond lag?! En jawel hoor, we moesten over die plank de auto in. Spannend hoor! Maar Francina en Kentley stonden er al in, dus het zal wel niet zo eng zijn, dus ben ik er ook maar ingelopen. Ik stond samen met Una tussen 2 Schotten, waardoor wij niet om vallen. Toen konden we er allemaal in stonden, Rescue moest natuurlijk weer wat kabaal maken, zucht, het zijn ook altijd dezelfde die vervelend zijn.

Nadat alles was afgesloten begon onze nieuwe stal te wiebelen. Na poosje stopte het wiebelen en bleken er nog een bij te meer collega's komen, die gingen in het voorste gedeelte. "Hoe meer zielen hoe meer vreugd". En daar ging de stal weer wiebelen. Deze keer best wel lang. Op een gegeven moment stopte het wiebelen en ging de grote klep weer open. Ik zag allemaal bekenden mensen, uiteraard druk pratend.

Nadat we eruit waren gehaald werden we aan onze halsters in een grote loopstal vastgezet. Net zoals de rest stond ik met mijn hoofd naar de muur, dus kon weinig zien. Dat vond ik niet gezellig ik loste dat gewoon op door naar links en naar rechts te lopen en te draaien zodat ik niks hoefde te missen van wat er gebeurde. Later kwam er water en bix (altijd goed) en het praten werd steeds drukker. Ondertussen werd ik geborsteld, ik glom ervan. Maar ik had nog geen idee wat we gingen doen. Niet veel later kwam er iemand met mijn zadel en hoofdstel. Ah, dus we gingen rijden. Ook kreeg ik de nette witte sokken aan. Ik zag mijn dat de ruiter zich ondertussen van spijkerbroek had omgetoverd in zwart / wit. We moesten dus "op netjes". Geen buitenrit dan waarschijnlijk. Tijdens alle drukte om mij heen kon ik ook beter bekijken wie er later allemaal werden ingeladen, want dat waren allemaal onbekenden voor mij.

Op een gegeven moment gingen we allemaal naar buiten, naar de "zandbak". Het was nl. een rijbaan van kurkdroog zand en het waaide best wel hard. Dus grote zandwolken waren het gevolgd. Het zonnetje scheen gelukkig wel volop. Een beetje spannend vond ik het wel worden. Zoveel vreemde dingen gebeurde er dus dan maar even een klein huppeltje. Brrrrrrrrrrr. Om het stof te ontlopen zijn we gelukkig snel naar binnen gegaan. Daar waren heel veel mensen. Ik hoorde muziek en er werd luid gepraat. Ondertussen werd het stof weer overal vanaf gepoetst en de laatste dingetjes goed en recht gelegd. Hierna hebben we gestapt en gedraafd en konden we eindelijk kennismaken met de 8 nieuwelingen. Nog weer later gingen we van de ene rijbaan naar de andere. Deze was veel groter en daar zaten en stonden veel meer mensen omheen. Middenin stond een gedeelte afgezet met kleine witte hekjes, daar moesten we dan ook in. Overal waar je liep zag je mensen zitten en staan. 1 Kant zaten ze net als bij ons thuis, zo schuin boven elkaar. Ik weet zeker dat ze allemaal naar mij keken, dus ik keek terug. Dat was wel lastig want ze zaten eigenlijk aan de verkeerde kant, want ik moest elke keer de andere kant op lopen als ik dat wilde zien. Maar je fans mag je niet teleurstellen, dus bleef ik kijken. Er was ook zoveel te zien. Op een gegeven moment begon de muziek en gingen we de figuren rijden die we thuis ook altijd heel vaak hebben gereden. Tot 2x toe liep er iemand tegen het hekje aan, wat dan viel, natuurlijk moest dat net een keer teruggezet worden toen ik langs liep, daar schrok ik een beetje van, maar ik kreeg een seintje dat ik door moest galopperen, dat dus deed ik dan maar. Hoe langer we reden hoe ontspannender de sfeer werd. Zeker de start was erg spannend.

Toen we klaar waren gingen we weer terug naar de stal waar we verzorgd werden. Hierop begon het hele ritueel opnieuw, alleen met andere mensen. Ik heb ze wel eens eerder gezien. Nadat we hiermee klaar waren werden we lekker afgesponst om het zweet eraf te halen, waarop we voldaan weer z'n allen in de wiebelstal ginge . Dat heeft wel een hele tijd geduurd. We waren nl. nog niet zo lang thuis toen de mensen terug kwamen, met medailles en beker. We waren 4^de geworden. Goed hè! Met die andere zijn we 2^de geworden. Volgend jaar mogen wij in een hogere klas rijden. Spannend!

Groetjes van Skippy