Nieuws, nieuws, nieuws!

 

Vrienden en vriendinnen gezocht

Word vriend(in) van carrouselgroep de Poelenburgh Ruiters

Wat is carrousel rijden?

Carrousel rijden is één van de weinige teamsporten binnen de Hippische sport. Voor het publiek is het altijd een belevenis om te zien. 16 ruiters in prachtig wedstrijdtenue rijden op muziek een proef waarbij diverse figuren met namen als klaverblad, ruiterkruis en dubbele tourniquet getoond worden. Met recht een teamsport, want het eindresultaat wordt niet bepaald door één ruiter maar door de gehele groep.

Ook op manege Poelenburgh wordt carrousel gereden. Er zijn inmiddels drie groepen:

 

  • een wedstrijdgroep
  • een jeugdgroep
  • een combi-carrousel groep (combinatie dressuur/carrousel)

Vanaf 2006 doet de wedstrijdgroep mee aan de Nederlandse Kampioenschappen (NK). Alle ruiters en paarden (inclusief alle vrijwilligers die ons ondersteunen) gaan dan naar de organiserende manege. Alleen logistiek al een flinke operatie.

Als voorbereiding op het NK rijden we onderlinge wedstrijden, volgen we clinics en organiseren we demonstraties. Ook een carrouselinstructie weekend is een verplicht onderdeel van deze voorbereiding. Komend jaar (mei 2011) komen we uit in de D-poule, want op het NK in mei 2010 zijn we gepromoveerd!! (er zijn 8 niveaus lopend van A-H, waarbij A de hoogste poule is).

 ‘Money makes the carrouselgroep go round’

Zoals vele verenigingen zijn ook wij altijd op zoek naar manieren om geld in te zamelen. Naast de kosten van bovenstaande voorbereidingen komen nog de kosten van het vervoer van de paarden naar het NK, de huur van de paarden voor die dag en de uitgaven aan nieuw materiaal of vervanging daarvan.

Voor een groot gedeelte komen de gelden uit de contributie van de leden. We hebben al een keer geld van een onbekende weldoener gekregen en van de opbrengst van een bingoavond hebben we voor iedereen een veiligheidshelm gekocht. Zadelmakerij ‘De Gouden Naald’ sponsorde een mooie jas/bodywarmer. Aan het begin van het nieuwe seizoen is de pot echter weer aardig leeg terwijl er naast de noodzakelijke kosten altijd nog veel wensen zijn. Bijvoorbeeld nieuwe sjabrakken, voor iedere ruiter een setje gelijke knopen voor op de jasjes, gelijke frontriemen en transportbeschermers voor de paarden op de vrachtwagen.

Vanuit deze zoektocht naar inkomsten hebben we de ´vrienden van carrouselgroep de Poelenburgh Ruiters´ opgericht. We richten ons tot u met het verzoek één van onze ´vrienden´ te worden. U wordt als vriend van de groep tijdens het carrouselseizoen (dat loopt van september tot mei) middels een digitale nieuwsbrief op de hoogte gehouden van alle voorbereidingen op het NK en u ontvangt uitnodigingen voor onze clinics en demonstraties.

Wat we van u vragen als vriend is een eenmalige of jaarlijkse bijdrage. U bepaalt zelf de hoogte van het bedrag, want alle bijdragen zijn welkom. U kunt zich aanmelden op het volgende e-mailadres: poelenburghcarrousel@yahoo.com

Uw bijdrage kunt u overmaken op rekeningnummer: 456444009 t.a.v. F. Hukelmann, Petten

o.v.v. vriend van carrouselgroep Poelenburgh Ruiters

 

Namens alle leden van de carrouselgroep onze hartelijke dank.

Corien Bosveld

Captain carrouselgroep  

      Oefenen met jurering van Carlolien

                                                      Een bijdrage van Ines Maessen

Met vorige week (clinic van Arno Dammers) nog in ons achterhoofd, gingen we vandaag een demonstratie van de NK-proef rijden. Caroline zou de proef jureren. 

We hadden afgesproken om vandaag volledig in tenue te gaan. Wat weer gezonde spanning meebrengt. ´s Morgens om 8:30 waren de eerste ruiters al aanwezig om de paarden goed te poetsen en de attributen klaar te leggen. Toch elke keer weer een grote klus voor onze materiaalmeesters (Janneke en Astrid). Nadat iedereen voorzien was van de juiste spullen, gingen we de paarden opzadelen en opstijgen in de 2e rijbaan. Iedereen was op tijd van de partij, helaas moest Corien door persoonlijke omstandigheden naar huis. En nu, moeten we met zijn 15-en rijden? 

Gelukkig was Anoeska de Wit bereid om Corien haar plaats in te nemen. Nog nooit de proef gereden, ging Anoeska vol goede moed op Ulamon de uitdaging aan. Voordat we de 1ste rijbaan in gingen, zijn we allemaal met ons paard op de foto gegaan. De vriend van Mandy heeft ons allemaal mooi op de foto gezet. Dank je wel!!!! 

En daar gingen we, het inrijden in de 1ste rijbaan. Langzaam liep de tribune een beetje vol, leuk die toeschouwers! Na een half uur rijden vroeg Simone aan Caroline of we de proef mochten gaan rijden, en daar gingen we. 

De proef liep gesmeerd, geen grote fouten met wat solo´s van een paar ruiters hebben we de hele proef uitgereden. Ik was erg trots op de gehele groep, na de ietwat mislukte clinic van Arno Dammers. We hebben de onregelmatigheden, dit keer wel rustig en voorwaarts opgelost. Top! 

Anoeska, dank je wel dat je zo plotseling hebt ingevallen, je deed het super!! Betekent wel dat je ons vaker moet komen helpen hoor?! 

Nadat we alle paarden op stal hadden gezet, zijn we met de gehele groep op de foto gegaan voor het NK. 

Manege Schoteroog, here we come!!!     Tot 15 mei. 

We hopen dat jullie ons allemaal komen aanmoedigen in Haarlem, we moeten om 9:10 inrijden en om 9:30 begint de proef.

 

Van onze verslaggever Manon:

Clinic Arno Dammers

Zaterdag 26 maart
De jeugdcarrousel begon om half 7 met hun les. Door bij hen te kijken, konden we al een beetje de sfeer proeven van een les van Arno. Om kwart voor 8 zijn we rustig de paarden gaan zadelen en zijn we in de eerste rijbaan opgestapt.
Simone liet ons toch wel flink inrijden, want we moesten immers met onze proef laten zien hoe het hoort! Toen we aan de proef begonnen groeide onze gezonde spanning, hierdoor lieten we meer zien hoe we onze proef niet moeten rijden.. Toen we ongeveer op de helft van de proef waren heeft Arno de microfoon van Simone overgenomen. Tijdens een rustig rondje stappen legde Arno de vinger op de zere plek, we hebben niks om zenuwachtig voor te zijn! Hij vindt ons een leuke groep en die proef moeten we makkelijk kunnen rijden.
We zijn lekker gaan draven en hebben een aantal figuren gereden. Arno heeft ons laten zien doordat we niet aangesloten rijden, het geheel er al snel slordig uit gaat zien. Hij heeft ons dan ook meegegeven dat we vooral moeten: “kijken en smokkelen”.

Na deze clinic waren we toch allemaal wel een beetje in de mineur. Nog 1,5 maand tot de NK en we konden niet eens normaal onze eigen proef uitrijden.. Gelukkig heeft Arno aangeboden om terug te komen. Zo geregeld, maandag 18 april gingen we in de herkansing.

Om half 9 zijn we in de buitenbak opgestapt, waar we met Arno gingen inrijden. Tijdens het instappen legde Arno ons uit hoe we het beste op elkaar kunnen richten. De buitenruiters richten op elkaar en de binnenruiter richt op zijn partner/de buitenruiter. Op de volte en op de korte zijde moet de binnenruiter zijn knie in de knieholte van zijn partner proberen te duwen. Zolang dan je partner op de andere buitenruiters gericht blijft, ziet het eruit als een geheel.
Nadat we de feeling in draf ook hadden, moesten we aanspringen in galop. Iedereen liet de gedachte: “Owjee, we galopperen in de buitenbak” los en zelfs in galop in de buitenbak bleven we een aaneengesloten groep! Terug naar de draf moest het toch nog een stapje hoger, met z’n 4-en naast elkaar. De buitenruiter is hier de baas en moet dus ook op de korte zijde iets op voor blijven. Nadat dit ook goed ging, moesten we in galop. Zelfs dit ging goed! Alle vier de groepjes bleven netjes naast elkaar!

Na ons avontuur in de buitenbak zijn we naar binnen gegaan om de proef te rijden. Simone stond boven bij de muziek, terwijl Arno ging jureren. De muziek ging aan, iedereen was gefocust. Alles ging goed! Iedereen had er het goede gevoel bij en op deze manier kregen we helemaal zin in het NK.

Arno heeft ons wel meegegeven dat we niet in een koker de proef moeten rijden. We moeten blijven kijken en blijven richten.

Tot 15 mei! Ik heb er zin in!

Van onze verslaggeefster Mandy:

Het carrousel instructieweekend

Een vast onderdeel in het programma van de wedstrijdcarrousel is het jaarlijkse instructieweekend. Dit weekend staat in het teken van teambuilding en het trainen voor het NK, maar het is natuurlijk ook gewoon bedoeld voor de gezelligheid. Dit jaar bestond de groep uit 16 ruiters met veel nieuwe leden die zo’n weekend voor het eerst meemaakten, waaronder ikzelf. Hieronder een verslag van wat we zoal hebben gedaan en geleerd.

Vrijdag
Om half 8 ’s avonds verzamelde de groep zich in de kantine van de manege. Daar werden we verwelkomt met een lekker kopje koffie of thee en een plakje cake. Simone las het programma voor het komende weekend voor en al snel werd duidelijk dat dit een intensief weekend zou worden… Om 20.00u gingen we de proef lopen, zoals we dat iedere week op donderdagavond doen. Alleen nu was Simone erbij. En dat was eigenlijk wel goed, want hier bleek dat het idee achter het lopen door ons anders werd opgevat dan door Simone. Hier moesten we dus al iets aan veranderen.
Om 21.00u hadden we de eerste les, die uiteindelijk tot bijna 23.00u heeft geduurd. In deze les stond het rijden van strakke lijnen en hoeken centraal. Vooral de aanwijzing “plop, plop, plop”, waarmee we allemaal tegelijk in 3 tellen een overgang of wending ingingen, werkte erg goed voor iedereen. Ook het “uitschuifdienblad” was een geweldige uitvinding van Simone. Door de buitenteugel eraan te houden en de binnenhand iets opzij te brengen, kon iedereen zijn paard nette, rechte lijnen laten lopen en zijn eigen route uitstippelen. Simone heeft er inmiddels patent op aangevraagd! Na afloop van de les werden de paarden afgezadeld en naverzorgd en kwam de groep nog even bij elkaar om de les onder het genot van een hapje en een drankje na te bespreken. Daarna ging het grootste gedeelte van de groep richting huis en bleven er 5 ruiters over die moe maar voldaan hun bed opzochten in de slaapzaal.

Zaterdag
Om 9.00u ’s morgens was iedereen weer van de partij en stond er een uitgebreid ontbijt voor ons klaar. Lekkere pistoletjes, jus d’orange, gekookte eieren, suikerbrood en krentenbrood, aan alles was gedacht. Na het ontbijt werd de groep in tweeën gesplitst, voor de eerste les van vandaag. De eerste groep reed om 11.00u en werd gefilmd door de leden uit de tweede groep. Daarna kreeg de tweede groep om 12.00u les van Simone wat weer werd gefilmd door de eerste groep. Deze manier van lesgeven was erg leuk, omdat je normaal gesproken geen tijd hebt om op je mederuiters te letten omdat je dan te veel met jezelf bezig bent. Nu konden we elkaar bekijken en beoordelen, zodat we elkaar tips konden geven over wat er misschien beter zou kunnen. Het was voor iedereen erg leerzaam, want juist vanaf de tribune zie je dingen die normaal niet zo opvallen!

Om 14.00u gingen we met zijn allen lunchen. Soep en een broodje gezond stond er dit keer op het menu. Daarna keken we de gemaakte films terug. De dingen die het meest opvielen waren de afstanden tussen de paarden, het hoeken rijden en de satéprikker die niet bij iedereen even recht bleef, met name op de korte zijden. Vaak kwam de buitenruiter voor de binnenruiter, waardoor de groep zo nu en dan uit elkaar viel. Met een lekker stuk zelfgebakken taart van Merel spraken we deze punten door en bedachten we hoe we hier het beste mee om konden gaan.
Halverwege de middag kwam Corien met een leuke opdracht in het kader van de teambuilding. We kregen allemaal een blaadje waarop we van iedereen de leeftijd, de leeftijd waarop hij/zij is begonnen met paardrijden en zijn of haar hobby’s naast paardrijden moest opschrijven. Hierdoor raakten we nog meer dan anders met elkaar in gesprek en leerden we elkaar beter kennen.

Na een gezellige en productieve middag met zijn allen, stapten we om 18.00u weer op onze paarden. Twee uur lang hebben we getraind op de verbeterpunten uit de films. En met resultaat, want de afstanden werden steeds meer gelijk en er werd veel geoefend op de korte zijden en de driekwartlijn. Toen de paarden weer op stal gezet waren en iedereen zich had opgefrist, kregen we om 21.00u heerlijke wraps met gehakt of zalm en een griekse salade. Als afsluiter zorgde Diane voor een lekker toetje.

Zondag
Op de laatste dag van het weekend werden wij (degene die op de manege bleven slapen) al vroeg in de ochtend wakker gedenderd door de trekkers die voorbij reden. Je zou denken dat wij dan als eerste bij het ontbijt zouden zijn, maar niets was minder waar. Toen Corien om 8.00u haar spullen bij ons in de slaapzaal kwam leggen schrokken wij wakker. We snelden ons naar de douches en kwamen ‘slechts’ een half uur te laat. Om half 10 werden we alweer in de bak verwacht. We reden de proef voor Anjo, die ons beoordeelde op de verschillende oefeningen in de proef. Ook deze les werd gefilmd en later weer teruggekeken. Samen met het commentaar van Anjo gaf dit ons inzicht in de dingen die nóg beter konden. Met behulp van de flip-over hebben we ook gebrainstormd over de invulling van het half uurtje op de donderdagavond, omdat we van mening waren dat alleen het lopen en terugkijken van de film niet genoeg was. Iedereen dacht mee en schreef zijn idee op. We spraken af om de eerstvolgende donderdagavond te gebruiken om deze ideeën samen uit te werken. Tot slot namen we per persoon de opdracht van Corien door. Dit leverde erg leuke en verrassende leeftijden en hobby’s op!

’S Middags konden we kiezen of we nog anderhalf uur dressuurles wilden van Simone of dat we het bos in wilden met Cynthia. Samen met Tania, Janneke, Marrit en Susan koos ik voor de bosrit. Nadat we Marrit de stuipen op het lijf hadden gejaagd door te denken dat Tocceli bloed in zijn mond had (wat gelukkig gewoon boomschors bleek te zijn), vertrokken we richting de duinen. Nog geen 10 minuten later hoorden we van achteren iemand “shit” roepen. Wat bleek, Saartje sprong met 4 benen tegelijk de lucht in en zorgde er zo voor dat Susan, zoals ze dat zelf zo leuk zei: “naar rechts en naar boven ging en Saartje ging naar links en naar beneden”. Met andere woorden: Susan lag ernaast. Gelukkig was er niets aan de hand en stapte ze gelijk weer op, maar de toon was wel gezet voor de rest van de rit. Al lachend en gierend en soms wat springerig en bokkend vervolgden we onze weg door de duinen. Ondanks dat het een vrij rustige, “oude wijven” rit was, hebben we er allemaal erg van genoten. Voor ons was dit een leuke afsluiting van het weekend. De anderen hadden het tijdens de laatste les erg zwaar hoorden we toen we terugkwamen op de manege. In die les stond de balans centraal, dus ze moesten een groot deel van de les zonder beugels rijden. En dat is zwaar, heel zwaar… Dit hebben zij de rest van de week nog gevoeld!

Toen iedereen zijn paard weer op stal had gezet, stonden er weer lekkere hapjes klaar in de kantine en hebben we nog even met zijn allen gezellig nagekletst. Iedereen was het ermee eens dat dit een erg leuk, leerzaam en vooral gezellig weekend was. Ik heb enorm genoten en ik denk de rest van de groep ook. We hebben veel tijd met elkaar doorgebracht en elkaar zo beter leren kennen. De proef is waar nodig aangepast en daardoor echt verbeterd. Ook de muziek is uitgezocht, dus we zijn bijna klaar voor het NK. Die begint nu echt in zicht te komen, dus nog even met zijn allen er tegenaan en dan gaan we knallen op 15 mei!

 

NB. we hebben het dit weekend zo druk gehad, dat we geen tijd hebben gehad om foto's te maken. De onderstaande foto is de enige die dit weekend gemaakt is.

Van onze verslaggever Susan:

Zaterdag 29 januari 2011

Carrousselclinic van Jos van Haaster

Vandaag hadden de twee wedstrijdcarrousselgroepen van manege Poelenburgh een clinic onder leiding van Jos van Haasteren.

Rond 20:15 kwamen we met 16 paarden de bak binnen rijden. We hadden er zin! Simone liet ons inrijden zoals we dat gewend zijn tijdens de donderdagavonden. Na 20 minuten inrijden waren we klaar om onze proef te laten zien aan Jos van Haasteren. Dus in de juiste volgorde begonnen we enthousiast met het opstellen van de 16 paarden voor de groet. Na het groeten ging de geluidsinstallatie met ons aan de haal. Er kwam een geluid uit de luidspreker dat leek op een motorzaag die aanliep. De hele bak was er mee gevuld. De paarden reageerde in eerste instantie matig. Alleen Shamira reageerde op het geluid. Maar na 5 of 6 keer dit keiharde geluid door de bak heen reageerde zowat alle paarden in paniek. Ze rende naar elkaar toe. Hoezo kuddedieren? Maar geen van de paarden ging aan de sjees. Ik zat op Ko, en nu weet ik zeker dat ik graag op Ko naar het NK wil. Ko stond tijdens het groeten mooi vierkant en tijdens die enge geluiden bleef Ko vierkant! Brave Ko. Boven in de kantine rende iemand naar de geluidsinstallatie om de stekker er uit te trekken. Simone moest het nu zonder headset doen maar was even goed prima te verstaan.

En toen moesten we de proef nog laten zien…

Dat liep niet zo lekker. We maakten fouten, gingen links terwijl we rechts moesten, we waren te veel met elkaar bezig. Dit had ook zijn weerslag op de paarden.  Kortom we vergaten paard te rijden en er van te genieten.

Jos van Haasteren kwam naar beneden en gaf ons een belangrijke tip! “Jullie kunnen beter dan jullie zelf denken!” En na dit gezegd te hebben liet hij ons letterlijk alle hoeken van de bak zien. Ook liet hij ons naast elkaar galopperen, met ene afwenden (nog steeds in galop!) en halthouden!

Wat een clinic…

Soms moet het helemaal mis gaan om er veel van te leren.

We kunnen echt veel beter dan dit en ik weet zeker dat we dat op 15 mei laten zien op het NK.